Groot was mijn verbazing toen ik vandaag deze nieuwsbrief van het Voedselagentschap opende.

Blijkbaar vond men het een goed idee om dierenartsen en veehouders samen – gratis, inclusief catering – opleiding aan te bieden over antibioticagebruik en antimicrobiële resistentie. De (EU)-organisatoren, mede gefaciliteerd door onze Overheid, lijken ervan uit te gaan dat beide groepen over een vergelijkbaar opleidingsniveau beschikken. Dat is een (bewuste?) misvatting.

Recent bevroegen wij Vlaamse melkveehouders (de wetenschappelijke publicatie verschijnt binnenkort) en daaruit bleek een groot (en niet onverwacht) gebrek aan kennis rond antimicrobiële resistentie en correct gebruik van antibiotica. Dat is niet verwonderlijk en moet hen ook niet aangewreven worden. Veehouders zijn vakmensen maar (doorgaans) geen medisch geschoolde professionals. Elk zijn “stiel”.

Alsof de aanpak van de – overigens erg interessante – opleiding op zich al niet problematisch genoeg is, staat onderaan de uitnodiging:

“Deze cursus is door VetCEE geaccrediteerd als een postdoctorale opleiding op niveau 7. Er is een evaluatie uitgevoerd van de inhoud en de kwaliteitsborgingssystemen. Dierenartsen kunnen deze accreditatie gebruiken voor het behalen van de nodige CPD-punten”.

Met andere woorden: dierenartsen – goed opgeleid en deontologisch verplicht tot permanente vorming – krijgen bijscholingspunten voor een opleiding die ook toegankelijk is voor veehouders die noch medisch geschoold, noch onderworpen aan bijscholingsverplichtingen zijn. Hoe kan VetCEE[1], dé instantie voor veterinaire nascholing in Europa (Veterinary Continuing Education in Europe, met de nadruk op Veterinary), zoiets accrediteren? Weten zij dat veehouders deelnemen aan deze cursus?

Voor onze Orde zou dit programma alvast helemaal niet volstaan voor het toekennen van bijscholingspunten aan deelnemende dierenartsen en wel omdat het niveau per definitie niet universitair[2] kan zijn, want aangepast aan de kennis van veehouders (die toch niet allemaal medisch-geschoolde universitairen zijn). Toch is er zelfs sprake van een “postdoctoraal[3] niveau”? Wie maakt wie wat wijs?

Gelukkig wordt de dag gestart met een zelfevaluatietest. Benieuwd wat daaruit zal komen en vooral hoe dat de verderzetting en in de inhoud van de dag zal bepalen.

Ik begrijp al heel lang dat veehouders en dierenartsen samenwerken op de veebedrijven en dat die samenwerking gestimuleerd moet worden. Maar stel je voor dat artsen samen met hun patiënten zouden worden bijgeschoold over complexe en medische onderwerpen, inclusief het gebruik van antibiotica. Onvoorstelbaar. Waarom dan wel bij dierenartsen?

Deze aanpak is demotiverend voor praktijkdierenartsen en maakt de faculteiten diergeneeskunde belachelijk. Het doet afbreuk aan het diploma diergeneeskunde en het signaal dat hiermee wordt uitgezonden is schadelijk – zeker nu we moeite hebben om dierenartsen in de praktijk te krijgen én te houden.

De oplossing?

Splits de studiedag op. Geef dierenartsen en veehouders elk een programma op maat, afgestemd op hun kennisniveau. Dat is geen minachting voor veehouders – ik zet me al meer dan 25 jaar in om hun kennis te versterken – maar wel een blijk van respect voor de expertise van onze dierenartsen. Tijd dat de (EU-) Overheid dat ook ten volle doet.

Daarnaast: organiseer workshops op de bedrijven, geleid door de bedrijfs(begeleidende)dierenartsen en ondersteund door de overheid. Zo benutten we de één-op-één relatie tussen dierenarts en veehouder optimaal én valoriseren we die eindelijk.

Heel recent nog schreef ik over de spreidstand die onze Overheid aanhoudt tussen wat verwacht wordt van dierenartsen én van veehouders om dezelfde handelingen uit te mogen voeren (spoiler: geen voorwaarden voor de veehouders, veel voor de dierenartsen). Ook deze opleiding is alweer een bewijs dat dierenartsen helemaal niet het respect krijgen dat ze verdienen. Ze zijn goed opgeleid, staan dag en nacht ten dienste van hun klanten en de dieren maar als het erop aankomt, worden hun unieke expertise en kennis te vaak genegeerd.   

Het is tijd voor meer erkenning én waardering. Het is alvast een nagel waarop ik zal blijven kloppen.

#dierenartszoektrespect

[1] Veterinary Continuing Education in Europe (VetCEE) is an international non-profit association and was founded in 2014 as a joint initiative of veterinary academia (European Association of Establishments of Veterinary Education – EAEVE), veterinary specialists (European Board of Veterinary Specialisation – EBVS) and the veterinary profession (Federation of Veterinarians of Europe – FVE and Union of European Veterinary Practitioners – UEVP).

The main purpose of VetCEE is to provide accreditation of national and international programmes for Continuing Veterinary Education (CVE) in Europe and to facilitate the recognition of Continuing Professional Development (CPD) between the various countries in Europe

[2] Bijlage 1 van de Code der Plichtenleer editie 2024

1.1.1. Kwalitatieve normen

De voortgezette opleiding moet:

1. voldoen aan de regels van de Code der Plichtenleer;

2. van een geactualiseerd universitair niveau zijn;

3. voldoen aan de behoeften van het beroep en de maatschappij;

4. gebracht worden met de best aangepaste, logistieke en didactische middelen.

[3] Een postdoctorale opleiding is een opleiding die enkel toegankelijk is voor afgestudeerden die een masterdiploma (vroeger doctoraalexamen) aan een universiteit hebben behaald. Hoewel de naam anders doet vermoeden, hoeft iemand dus geen doctor te zijn (Bron: Wikipedia).