Een tijd terug pleegde ik een blogje over extern kapitaal in de diergeneeskunde. De denkoefening zette de maatschappelijk rol van de dierenarts als onafhankelijke en betrouwbare partner af tegen de voordelen van het werken in een goed gemanagede dierenartsenpraktijk of dierenkliniek in handen van niet-dierenartsen waar de dierenarts verlost is van administratieve beslommeringen, boekhoudkundige en human resource taken, … .

Uiteraard bestaan er tussenvormen en kunnen dierenartsen zichzelf “ontzorgen” binnen hun eigen praktijk of kliniek door een economisch geschoold persoon aan te nemen als praktijkmanager. Dat kan perfect doch die persoon moet zichzelf uiteraard terugverdienen en dus blijft dit voor vele (kleinere) praktijken eerder een verre droom dan een reële optie.

Gezien de snelle evoluties in de diergeneeskunde van de gezelschapsdieren en de daarmee gepaarde gaande nood aan voldoende kapitaal om te investeren in o.a. erg dure diagnostische apparatuur (bv. MRI), blijft in zee gaan met investeringsmaatschappijen (niet-dierenartsen) die beschikken over dat kapitaal  een belangrijke optie. Dat het momenteel in België niet toegelaten is, lijkt slechts een kwestie van tijd want her en der is er sprake van initiatieven die de Orde zullen dwingen de discussie intern te voeren en overstag te gaan. Dat deze discussie best door de ganse beroepsgroep wordt gevoerd en niet alleen door de 12 dierenartsen die in de Hoge Raad zetelen, daar blijf ik bij. Spijtig genoeg is een open debatcultuur onder dierenartsen nog te weinig ontwikkeld om daar veel van te verwachten.

Maar laat ons de optie om praktijken te laten overnemen door investeringsmaatschappijen ook bekijken vanuit het standpunt van de jonge dierenartsen. De meesten onder hen krijgen al stress als ze denken aan de term praktijkmanagement, zoals blijkt uit een korte bevraging van mijn vijfdejaarsstudenten aan de Faculteit.

Ze zijn daarnaast op zoek naar een job met een netto startloon tussen 1000 en 3000€ en

ze zouden het goed vinden om zich enkel te moeten bezighouden met diergeneeskunde, niet met andere zaken.

Dat kan uiteraard ook in een bestaande praktijk waar het management gedaan wordt door de seniordierenartsen maar wil de samenwerking duurzaam zijn dan zullen ze op een bepaald moment toch interesse moeten tonen in het praktijkmanagement en in het zich inkopen in de praktijk. En dat is voor velen, zo hoor ik her en der, om meerdere redenen een niet evidente stap. Werken in een goede gerunde praktijk in handen van een investeringsmaatschappij biedt daarvoor oplossingen en komt ook tegemoet aan de reële vrees van bijna alle studenten dat ze bij afstuderen geen goed loon zullen verdienen als (schijn?)zelfstandige binnen de bestaande praktijken.

Ik ben alvast benieuwd naar wat komen gaat.