Verschillen genoeg tussen praktijkdierenartsen:

• Actief in de gezelschapsdieren of in de varkens, pluimvee, koeien, bijzondere dieren, paarden, vissen, …;
• Zelfstandige of bediende;
• (Ex)praktijkeigenaar of werkend voor een praktijk;
• Werkend in een praktijk van een dierenarts of van een investeerder;
• Medewerker of associé;
• Alleen-werkend of lid van een groepspraktijk;
• Eerstelijns, met bijzonder interesses of specialist;
• Senior of junior;
• Ondernemend of risico-avers;
• Meer handen dan hoofd of meer hoofd dan handen;
• Manager of practicus;
• Fulltime of parttime BMO-er;
• Syndicalist of tegen elke vakbeweging;
• Voor of tegen de Orde;
• Voorloper of volger;
• Ruimdenkend of conservatief;
• Man, vrouw, of x.  

Ik kan zo nog wel wat doorgaan. De diversiteit is groot.  

Maar dierenartsen hebben ook iets essentieels gemeen: een passie voor dieren, voor diergezondheid, dierenwelzijn en volksgezondheid. Ze zijn dé spil van de #OneHealth en #OneWelfare concepten, met zoveel kennis en kunde, zoveel om mee uit te pakken, zoveel om mee te wegen op de toekomst. Ze zitten in dezelfde kleine schuit op de woeste baren die de maatschappij, de klanten én de Overheid op hun oceaan creëren. Samen sterk! Maar…

De recente berichten uit Nederland over enkele Evidensia praktijken die “leeglopen” leiden per direct tot leedvermaak bij sommige collega’s: “Zie je wel!”, “Tja!”. Lees echter alle reacties van de Nederlandse collega’s en je stelt vast dat één en ander veel genuanceerder is dan hetgeen de media schrijft. Ondertussen krijgt wel de ganse diergeneeskunde klappen. De ganse discussie leidt per direct naar “de graaiende dierenarts” en de rol van de ketens/groepen daarin. Een recent rapport dat in opdracht van de Nederlandse overheid werd opgeleverd, toonde nochtans aan dat de prijzen in de diergeneeskunde inderdaad gestegen zijn (gelukkig maar) maar in lijn met de inflatie én dat die stijging vooral plaats vond voor de ketens/groepen in Nederland actief werden. Dure spoedzorg is een aandachtspunt maar als je te massaal beslist om ’s avonds en in het weekend de praktijk te sluiten zoals in Nederland gebeurde, dan moet je niet schrikken dat enkel deze klinieken nog patiënten ontvangen en daar – terecht en bij gebrek aan een sociale zekerheid – dure prijskaartjes aan vast hangen. En, vergeet niet: elke praktijkeigenaar die denkt dierenartsen op één of andere manier te kunnen uitpersen of in een ongewilde en ongewenste richting duwt, houdt na verloop van tijd een lege praktijk over. Weg omzet, weg winst. Een zelfcorrigerende systeem. Prima dus. En als dat niet volstaat dan moet, bij ons althans, de Orde haar rol spelen. Zij waakt over de onafhankelijkheid van de dierenartsen.

De enquête die VeDa zopas (en zeer kort na de Nederlandse persberichten) verstuurde – goed bedoeld waarschijnlijk –  blinkt dan weer uit in eenzijdigheid. In plaats van de opportuniteit te grijpen om loon, werkdruk, autonomie … in kaart te brengen voor alle praktijken, wordt enkel gefocust op de “ketenpraktijken”. Alsof jonge dierenartsen die starten in praktijken in handen van dierenartsen nooit diergeneeskundig en commercieel gestuurd worden? Alsof de lonen in alle onafhankelijke praktijken zeer hoog zijn? Alsof in de groepen/ketens bijscholing en coaching niet belangrijk is? Alsof de “autostradedierenartsen“ van weleer een uitvinding waren van de groepen/ketens? Alsof … ? Waar lees ik die nuance? Uiteraard moet de vinger aan de pols gehouden worden én moeten onwelriekende praktijken aan het licht gebracht worden maar al te tendentieuze vragen leiden niet tot inzichten.

Dierenartsen hebben elkaar nodig. Tenslotte zit de praktijk nog steeds in een perfecte storm: te veel vacatures, een wat besmeurd praktijkimago (dat dateert van voor de komst van de ketens/groepen), uitval van jonge collega’s, sputterende wachtdiensten, heel veeleisende klanten, sociale media die ingezet worden om dierenartsen, praktijken en diergeneesmiddelen zonder enige nuance te kelderen, een kloof tussen juniors en seniors als het gaat over jobverwachtingen, de andere kijk van juniors op het beroepsleven,  … Uitdagingen genoeg die enkel door samen te werken kunnen worden opgelost. Diversiteit is daarbij een rijkdom.

De vuile was buitenhangen is sowieso nooit een goed idee. En, de ene dag de groepen /ketens (of de faculteit…) bashen maar het volgende weekend wel vrolijk de patiënten doorsturen naar hun klinieken …? Laat ons de problemen intern bespreken, genuanceerd, kritisch maar met respect voor elke keuze en elke insteek én vooral: laat ons elkaar verdedigen. Doen we het anders, dan raakt dat alle dierenartsen, waar dan ook actief en is iedereen verliezer.

De rangen sluiten dus.

rang, de ~en sluiten (uitdr.) de gelederen sluiten, eenzelfde standpunt innemen, op eenzelfde lijn gaan staan, aan eenzelfde zeel trekken, de neuzen in dezelfde richting draaien … vnw: de rangen sluiten: de gelederen sluiten

#durfdenken