Officieel is de zomer komkommertijd. Ook “de serieuze(re) media” brengen dan al een keer wat luchtiger – vaak vakantie gerelateerde – informatie. Wat denk je van boeiende redactionele bijdrages als:

• De onderdelen van de roemruchte Pax-kast zijn voortaan inwisselbaar: ‘Scheelt een hoop irritatie’ (De Morgen, 16 augustus)
• Niels Destadsbader en Siska Schoeters presenteren ‘Zomerhit’ als beste maatjes: “Die enkele keer dat we elkaar op de zenuwen werken, blijft nooit lang hangen” (Nieuwsblad, 17 augustus)
• Datingsapps hebben het moeilijk: waar knappen mensen op af? (Knack, 15 augustus)
• Lucht een windjeswandeling echt op? Arts: “Hoe sneller je beweegt, hoe spoediger scheten de uitgang vinden” (Het Laatste Nieuws, 17 augustus)
• Waar moet u zijn voor een lekkere mossel-friet? De 21 beste adressen (De Morgen, 16 augustus)
• Waarom komt de ene bij aan de poep en de andere aan de buik? Expert geeft praktische tips: “Eet géén magere yoghurt” (Het Laatste Nieuws, 15 augustus)

Komkommertijd dus.

Ik wandel sowieso al graag, eet geen mosselen, kijk nooit naar Zomerhit, gebruik geen datingapp, heb de Ikea kasten al een tijdje terug naar het containerpark gevoerd en eet duidelijk teveel magere yoghurt maar deze titel die ik op X (het vroegere Twitter) zag voorbijkomen, trok wél mijn volle aandacht want het ging over dieren, katten meer bepaald: “Een luxehotel met ‘fish bar’ of een catsitter huren: wat doe je met je kat als je op reis gaat?” Het artikel verscheen in De Standaard en werd geschreven door journaliste Laura Massa.

Benieuwd welke (gedrags)dierenarts(en) aan het woord kwamen, begon ik te lezen maar ik kon na enkele minuten nauwelijks meer ontgoocheld zijn toen ik had vastgesteld dat er van dierenartsen helemaal geen sprake was. Enkel ene Anneleen Bru – (zelfverklaard?) kattengedragstherapeut en licentiaat communicatiewetenschappen – werd volop bevraagd en gaf tips waarvan ik niet kan inschatten of ze waardevol zijn of niet.

Er was geen sprake van (een) dierenarts(en) terwijl er toch best wel heel wat collega’s bezig zijn met diergedrag.

Assertief (en begaan) als ik ben, gaf ik daarom op X volgende tip aan de journaliste:

Het antwoord van de journaliste – u leest het hieronder – deed mijn mond openvallen.

De twee gecontacteerde collega’s konden blijkbaar niemand anders dan een niet-collega bedenken…

Ben ik dan de enige dierenarts die de wenkbrauwen fronst dat collega’s zo makkelijk doorverwijzen naar een niet-collega voor een dergelijk belangrijk onderwerp als gedrag. Weten die dan niet dat er heel wat collega’s met die materie bezig zijn? Vertrouwen ze liever een niet-dierenarts? Waarom grijpen dierenartsen niet elke kans die ze (we) als beroepsgroep krijgen om positief in de media te komen met beide handen aan? Waarom? Uiteraard kunnen ook niet-dierenartsen – hopend dat ze even kundig zijn als wij – bevraagd worden maar “dierenartsen eerst!”, toch, als het gaat over dieren? Er is helemaal niks mis met een stevige scheut corporatisme.

Of komen we als dierenartsen liever in de media met negatieve berichtgeving die we helemaal niet zelf in de hand hebben? De discussie over de “zakkenvullende dierenartsen” waait vanuit Nederland zonder twijfel over naar Vlaanderen (hou je vast) én onze gebrekkige bereikbaarheid buiten de werkuren is al veel langer een belangrijk gespreksonderwerp dat ons imago geen deugd doet (zie bijvoorbeeld het heel recente “Suraya moet vijf uur zoeken naar dierenarts van wacht: “Onze pony Zyan had misschien gered kunnen worden” in Gazet van Antwerpen van 16 augustus).

Misschien moeten we Anneleen Bru een keer inhuren om ons te leren hoe we moeten stoppen met onze eigen deuren in te stampen.

Ondertussen trek ik me alvast op aan de gedachte dat journaliste Laura nu toch ook weet dat nogal wat dierenartsen ook iets van gedrag kennen. Je zou het monnikenwerk kunnen noemen.

Tijd om te gaan wandelen.