In 2016 werd ik uitgenodigd op de opening van de eerste WelloPet-vestiging in Merelbeke, naast Eurotuin. Ik wilde graag aanwezig zijn maar bedankte.

Een kleine 8 jaar later was ik wél aanwezig op de officiële opening van het vijfde “WelloPet Pet Health Centre” in Sint-Denijs-Westrem. Samen met mij waren de vele aanwezigen onder de indruk van de faciliteiten en de visie: eigenaren van gezelschapsdieren in een prachtige omkadering 24/24 en 7/7 hoogstaande diergeneeskunde aanbieden, gekoppeld aan goed uitgekiende aanvullende diensten zoals fysiotherapie, puppycoaching, gedragsbegeleiding en een Pet health plan met focus op preventie. Ook voor het trimmen van de hond kan je er terecht. Dat alles gebeurt in synergie met de 4 andere vestigingen in Merelbeke, Lochristi, Kuurne en Waregem. Daarmee wordt ook door WelloPet invulling gegeven aan de groeiende vraag naar goede en makkelijk bereikbare zorg voor gezelschapsdieren. De vermelde aanvullende diensten zijn trouwens al lang niet meer uniek en worden her en der in veel praktijken, centra en klinieken in allerlei vormen aangeboden. Goed!

Daarnaast – en minstens zo belangrijk – streven de masterminds achter WelloPet ook naar een duurzamer model voor hun WelloVets, de dierenartsen die bij hen werken. Ik vertel niets nieuws als ik schrijf dat dierenartsen kreunen onder het vele werk, vaak buiten de uren, en moeilijk een balans vinden tussen werk en alles daarbuiten. Jonge collega’s schrikken daar van. Hen op de best mogelijke manier omringen en ondersteunen is een win-win-win-win: goed voor de (jonge) dierenartsen, de dieren, de diereigenaren en de praktijkeigenaren. De 24/24 7/7 benadering vult handig de lacune van de vaak gehoorde onbeschikbaarheid van dierenartsen in en reikt de hand aan dierenartsen die na de uren hun praktijken willen sluiten. Dat laatste speelt dan weer in op de door de Orde recent aan praktijkdierenartsen opgelegde verplichting om een wachtdienst te verzekeren. Slim.

Uiteraard maakt niet alleen WelloPets werk van een betere omkadering van hun (nieuwe) dierenartsen, het is een beweging die is ingezet door velen, aangedreven door de vaststelling dat de vele vacatures niet ingevuld geraken én het o zo moeilijk is geworden om jonge dierenartsen in de praktijk te houden. Dat praktijken dierenartsen nu vaak een bediendecontract aanbieden is daar een voorbeeld van. 10 jaar geleden bestond dat zo goed als niet. Ook het ingangsexamen aan onze Faculteit draagt daartoe bij – ook al bestaat daarover in de praktijk veel ongeloof – door op zoek te gaan naar iets andere dan alleen “zorgzame profielen”. Want om het lang in de diergeneeskunde vol te houden, mag je echt niet alleen graag dieren zien.

Ik was voorzitter van de NGROD toen het WelloPet-concept aan de Raad werd voorgesteld in 2015 én in 2016 werd gelanceerd. Het was bukken voor de vele verwensingen naar de hoofden van de oprichters en van de Orderaadsleden. “Wat een bak bier al niet kan doen” is eentje dat mij als niet-bierdrinker altijd zal bijblijven (alluderend op het feit dat de Orde werd omgekocht). En u begrijpt zodoende ook waarom ik als voorzitter van de Orde niet kon opduiken op de openingsreceptie van de eerste WelloPet-vestiging. Andere uitlatingen – allemaal “netjes” (met uitzonderingen) na te lezen op het internet – die tekenend waren voor die tijd waren:

• “Moeten wij ons vanaf nu echt allemaal als commerciële hoeren gaan gedragen?”
• “Ok, tijd om aangetekende brieven met klachten te beginnen opmaken voor de Orde”
• “Al eens nagedacht welke inkoopkortingen zo een gigant kan krijgen als hun plannen slagen en wat dat teweeg kan brengen?”

Een meer proactieve collega verwoordde het als volgt: “Ik begrijp niet wat er fout is met deze praktijk, …. De tijden veranderen, de innovatie komt er en dit hoeft niet te betekenen dat de kwaliteit achteruit gaat. Als jonge dierenartsen moeten wij innoveren om ook onze boterham te verdienen. Ik ben er vrij zeker van dat deze praktijk correcte tarieven zal gebruiken.” Het waren gevleugelde woorden.

Ondertussen stel ik vast dat er in die 8 jaar inderdaad heel veel veranderde in het Vlaams diergeneeskundig landschap. Niet alleen sloeg de plethora om in een tekort aan dierenartsen (met een quasi stabiele uitstroom aan jonge collega’s uit de Faculteit), ook kwam er een enorme professionalisering  van de diergeneeskunde in zijn algemeenheid, deels aangedreven door extern kapitaal in welk vorm dan ook. Sommige van de grootste criticasters van toen (I see you) zijn nu de grootste voorstanders van de mogelijkheden die een externe kapitaalsinjectie kan betekenen en tonen elke dag wat in de diergeneeskunde vandaag mogelijk is geworden. The sky is bijna echt de limit. En, er blijft plaats voor onafhankelijke eenmans- en groepspraktijken. Goed!

Ondertussen staan uitdagingen als digitalisering en telediergeneeskunde in al zijn vormen, en artificiële intelligentie voor de deur. Ook dat zijn challenges van formaat, en niet alleen voor de gezelschapsdierensector. Ik ben benieuwd hoe we binnen 8 jaar die zaken omarmd en geabsorbeerd zullen hebben. Ondertussen hou ik alvast een lijstje met de uitlatingen van vandaag bij. De diergeneeskunde en de dierenartsen blijven boeien(d).

Wordt vervolgd en ondertussen felicitaties voor de masterminds achter WelloPet maar net zo goed aan alle andere ondernemende dierenartsen die zich – dag in dag uit en vaak meer in de luwte – uit de naad werken voor hun patiënten.