Vorige week gaf ik een lezing voor vijfde en zesdejaarsstudenten diergeneeskunde op een avond georganiseerd door Jong VeDa (Verenigde Dierenartsen, het Vlaamse dierenartsensyndicaat). Het werd een sfeervolle, goed georganiseerde avond in een leuke zaal met een goede opkomst en heel wat interessante uitleg van en vragen voor een medewerker van SBB die sprak over o.a. fiscaliteit in de eenmanszaak (ken je hun bruto-netto calculator al?), en drie vertegenwoordigers van onze Orde.

Ikzelf had het over tips en tricks om te starten in de praktijk na afstuderen maar ook over de boeiende en uitdagende tijden die we vandaag in de diergeneeskunde beleven, de vele vacatures, (schijn)zelfstandigheid, solliciteren, de investerings-, ontzorging- en aankoopgroepen, verzekeringen, innovaties (denk aan telediergeneeskunde en opkomende AI in de koeienstal), het mentale welzijn van onze studenten en jonge dierenartsen, de valkuilen (die zijn er zeker) maar ook de vele kansen.

Ik vroeg de aanwezigen ook naar de bedreigingen die ze zien voor een toekomst als praktijkdierenarts en de resultaten bevestigden mijn gevoel: onderbetaling, problemen met het mentaal welzijn, lastige en veeleisende klanten, de verstoorde work-life balans en Dr. Google houden onze toekomstige collega’s erg bezig (zie de wordcloud).

Bij aanvang van mijn presentatie wilde ik met één beeld net dat gevoel dat momenteel leeft onder de studenten diergeneeskunde en jonge (en minder jonge) dierenartsen, uitdrukken. Een gevoel van bedreiging, druk, stress, negativiteit (ik noemde ze “besmettelijk”) … onweer op komst! Ik startte met de foto boven dit bericht – een foto die ik zelf enkele zomers terug nam in onze achtertuin  – omdat ik denk dat het net die sfeer tot expressie brengt: donkergrijze wolken, dreigend onweer, storm op komst!

Maar, als je goed kijkt, dan zie je, iets links van het midden van het beeld, onderaan, een helderwit paard waarop de zon reflecteert. Het paard staat rustig te grazen en is, naar mijn gevoel, een metafoor voor de diergeneeskunde vandaag: de storm is niet langer op komst maar trekt weg, de zon priemt tussen de wolken, de rust keert langzaam terug, het stressniveau daalt. Het paard (de student, de dierenarts, de diergeneeskunde) kijkt hoopvol, rustig en vol energie naar wat komen gaat. Wit tegenover diepdonkergrijs.

Als je op een afstand naar de diergeneeskunde kijkt dan zie je inderdaad veel kansen: lokale en internationale initiatieven rond mentaal welzijn en het geruststellend gevoel dat er altijd een luisterend oor beschikbaar is, de opkomende verzekeringen (in Vlaanderen zijn er momenteel al 4 actief) die de discussies over de “dure dierenartsen” zullen helpen verzachten, dierenwelzijn als belangrijk maatschappelijk thema en de aandacht voor de huisdieren als lid van het gezin, technologische ontwikkelingen die de basis leggen voor de dierenarts 2.0, het gigantische aanbod aan bijscholingen en opleidingen, de fast-forward in professionalisering van de diergeneeskunde (aangedreven met en door extern kapitaal) met heel veel carrière- en ontplooiingskansen voor doorzetters, het eengemaakte Vlaamse syndicaat, de florerende dierenartsenkringen om collega’s te ontmoeten, one health met unieke kansen voor dierenartsen (de volgende Steven Van Gucht zat mogelijks in de zaal!). En voor de studenten: de vele vacatures in de praktijken. Ze kunnen kiezen en assertief zijn bij die keuzes.

Doemdenken is dus nergens goed voor en onnodig. Weg dus met de Besmettelijke Negativiteit in de Diergeneeskunde (BND). Weg ook met zij die denken garen te spinnen met doemdenken en verdachtmakingen. Hun tijd is al lang voorbij.

De weg naar een mooie toekomst – uiteraard met uitdagingen – ligt open.