‘Om als dierenarts succesvol te zijn, heb je veel meer nodig dan liefde voor dieren’
Twee weken terug leek De Standaard met de scherpe kop “Je moet al een kalf zijn om dierenarts te worden” het startschot te geven van een (broodnodige) ontradingscampagne: studeer geen diergeneeskunde! Aanleiding voor het artikel was een pertinente vraag van Ann Brusseel (Open VLD) in de commissie onderwijs van het Vlaams Parlement aan minister van Onderwijs Hilde Crevits (CD&V).
Lees verder op Knack.be
[…] Dat heeft er toe geleid dat we het als beroepsgroep ook vandaag nog steeds lastig hebben om in te schatten hoeveel Vlaamse dierenartsen actief zijn in de praktijk, welke diersoorten ze behandelen en waar ze dat doen. Ook hebben we weinig zicht op hoeveel dierenartsen na afstuderen de praktijk, als ze er al starten, weer verlaten en waarom. Dat zijn nochtans essentiële gegevens nu volop gesprekken gevoerd worden over het organiseren van een ingangsexamen aan de UGent in een poging de kwaliteit van het onderwijs aan onze faculteit te vrijwaren (en de heraccreditatie niet in het gevaar te brengen) én antwoord te bieden aan de plethora die al 30 + jaar ons beroep teistert. We varen met andere woorden al vele jaren blind en dat wordt nogmaals bewezen door de vaststelling dat vandaag heel veel vacatures, voornamelijk in de gezelschapsdierenpraktijken, oningevuld blijven. Welke plethora? Dat maakt dat een ingangsexamen, dat nog steeds verdedigbaar is omwille van het kwaliteitsaspect van de opleiding, zeer doordacht moet worden ingevoerd. We moeten er met andere woorden voor zorgen dat in de eerste plaats studenten worden geselecteerd die niet alleen de academische vaardigheden hebben om de opleiding succesvol af te ronden maar ook andere vaardigheden bezitten om het na afstuderen “te maken en vol te houden” in de praktijk (veerkracht, inzet, gedrevenheid, empathie, motivatie, communicatie …). Alleen dan komen we tegemoet aan de noden van de Faculteit en die van de praktijk. We moeten met andere worden werk maken van een slimme contingentering. […]
OVER DEZE BLOG
Op deze blog schrijf ik – meestal – over diergeneeskunde. Ik vind het fijn om op deze manier mijn gedachten te ordenen en zaken te analyseren. Ik hoop daarmee de discussies in en over onze beroepsgroep op een onderbouwde en respectvolle manier te voeden zodat we samen kunnen nadenken over de toekomst.
Al 28 jaar werkzaam aan de Faculteit diergeneeskunde van de UGent, eerst als rundveedierenarts, vandaag vooral als onderzoeker (M-teamUGent) en hoogleraar, denk ik luidop mee over de toekomst van de diergeneeskunde in Vlaanderen, België en daarbuiten.
Ik engageer me liever dan (alleen) aan de zijlijn kritiek te leveren. No lead role in a cage for me.
Mijn gezin (getrouwd met een superdierenarts!), de natuur, de politiek (lokaal N-VA voorzitter), het voetbal (RSCA, SK Munkzwalm), klassieke (JS Bach), electronische (JM Jarre, Vangelis) en filmmuziek (H Zimmer, J Newton Howard) naast Dire Straits en Pink Floyd/David Gilmour, rode (Bourgogne) wijnen en dé diergeneeskunde zijn mijn passies. Mijn professionele interesses liggen bij diergeneeskundig ondernemerschap, recht en ethiek, en dierenwelzijn.
Mijn wetenschappelijk onderzoek rond uiergezondheid bij melkkoeien – een andere hobby – bracht me al in veel uithoeken van de wereld. Die ervaringen doen me beseffen dat het hier in Vlaanderen goed toeven is.
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder toestemming. © Sarne De Vliegher
“LE BEAU EST L’ÉCLAT DU VRAI.” (Hegel).
Soms over diergeneeskunde 
Plaats een reactie