Door de professionalisering en de schaalvergroting in de landbouw, stelt de veehouder uiteraard ook andere eisen aan zijn dierenarts dan vroeger. De moderne dierenarts is niet langer ‘de meester’ die zich buigt over allerlei problemen bij alle diersoorten. Diergeneeskunde wordt, net als landbouw, steeds meer gespecialiseerd. “Momenteel staan we op een kantelpunt”, vertelt professor Sarne De Vliegher, voorzitter van de Orde der Dierenartsen. “De bedrijven worden steeds groter, professioneler en zakelijker. Dat betekent dat bedrijfsdierenartsen met een taak in de  epidemiologische bewaking en dierziektebestrijding ook andere diensten moeten aanbieden. De bedrijfsdierenarts zal meer beschikbaar moeten zijn voor betaalde advisering, voor een stuk ten koste van het ambulante werk. Maar dat is natuurlijk een moeilijk evenwicht.” Deze evolutie is reeds aan de gang, maar is nog niet overal doorgebroken. “Ik ben ervan overtuigd dat steeds meer  veehouders inzien dat goed advies waardevol is en bereid zijn om hiervoor te betalen”, aldus De Vliegher. “Veel dierenartsen zijn in staat om dergelijk advies te geven, maar ze hebben nog niet direct de gewoonte om dit neer te schrijven in een verslag. Goed advies staat op papier, is geschreven door experten en wordt goed betaald.”

Een andere uitdaging waar dierenartsen in de toekomst mogelijk mee geconfronteerd zullen worden, is de beperking van het ‘verschaffingsrecht’ (d.i. het recht om geneesmiddelen te verstrekken aan klanten). Enkele jaren geleden kwamen er stemmen op vanuit politieke hoek om het verschaffingsrecht op te doeken om zo de antimicrobiële resistentie te bekampen. “Als dit verschaffingsrecht wegvalt, zullen de geneesmiddelen op een andere manier tot bij de veehouder moeten geraken: namelijk via de apothekers. Is dat een stap vooruit? (aarzelt) Dat weet ik niet, maar het is alleszins minder praktisch. Het zou zeker ook duurder worden voor de veehouder. De dierenarts is nog altijd de meest aangewezen persoon om  geneesmiddelen op de meest correcte manier bij de veehouder te krijgen”, volgens De Vliegher. Verder stelt hij dat deze discussie ook niet losgekoppeld kan worden van het ‘depotrecht’ van de veehouder (d.i. de mogelijkheid om binnen een wettelijk kader geneesmiddelen op het bedrijf te houden). Toch beseft hij dat hier een belangenconflict achter schuilt: “Aan de ene kant moeten dierenartsen steeds minder antibiotica verschaffen, maar aan de andere kant halen ze er nog altijd een stuk van hun inkomen uit. Deze tegenstelling zou eventueel opgelost kunnen worden door een vaste prijs voor antibiotica te bepalen. Dan valt de onderlinge concurrentie tussen dierenartsen op dat vlak weg. Daarnaast werd recentelijk de Code der Plichtenleer aangepast om dierenartsen op afdwingbare manier te wijzen op hun verantwoordelijkheid als het gaat over het gebruik van  antimicrobiële middelen. Dat is een belangrijke stap in de juiste richting. Het wordt tijd dat ook de landbouwsector met zulke niet-vrijblijvende maatregelen komt.”

LBL Dierziektebestrijding 15052015(a)

LBL Dierziektebestrijding 15052015(b)

BRON: www.landbouwleven.be